ΤΥΠΙΚΟΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ


Τὸ παρακάτω κείμενο, μετατράπηκε σὲ ἠλεκτρονικὴ μορφή, μέσῳ προγράμματος ἀναγνωρίσεως χαρακτήρων.
Γιὰ αὐτό, παρακαλοῦμε νὰ μᾶς συγχωρήσετε γιὰ τὸ μονοτονικό, καὶ γιὰ ὅποιες ἄβλεψίες μας καὶ ὀρθογραφικὰ λάθη.

 

Τὸ Τυπικὸν ὑπὸ τοῦ Ρῆγα [Τ.Γ.Ρ.], ἀναφέρει σχετικὰ στὶς σ. 897-898:

«Η δια τα τρίτα, ή ένατα, ή τεσσαρακοστά των κεκοιμημένων επιμνημόσυνος ακολουθία, και παντός εν γένει μνημόσυνου η ακολουθία έχει ως εξής.

Προσφέρονται εις την εκκλησίαν αφ' εσπέρας κόλλυβα, δίσκοι δύο, ων ο είς μνημονεύεται μετά το τέλος του εσπερινού, δια του τρισαγίου ούτω:

 

Ακολουθία του Τρισαγίου.

Μετά την απόλυσιν του εσπερινού, τίθησιν αύθις ο ιερεύς ευλογητόν, ιστάμενος προ της εικόνος του Χριστού μετά θυμιατού, προ της οποίας κείται και ο δίσκος των κολλύβων είτα τρισάγιον· Παναγία Τριάς. Πάτερ ημών. Ότι σου εστίν, και ψάλλομεν τα τροπάρια Μετά πνευμάτων δικαίων. Εις την κατάπαυσίν σου. Δόξα, Συ ει ο Θεός. Και νυν, Η μόνη αγνή. Ο ιερεύς θυμιών προ των κολλύβων λέγει Ελέησον ημάς ο Θεός, Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως. Όπως Κύριος ο Θεός. Του Κυρίου δεηθώμεν και την ευχήν Ο Θεός των πνευμάτων, την εκφώνησιν Ότι συ ει η Ανάστασις, και ποιεί την νεκρώσιμον απόλυσιν. Μεθ' ην διανέμονται τα κόλλυβα.

 

Ακολουθία του Μνημοσύνου.

Την δε επιούσαν τω πρωΐ, εν τη λειτουργία τη τελουμένη υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου, μετά την είσοδον του Ευαγγελίου, τοποθετείται εν τω μέσω του ναού επί τραπέζης ο έτερος δίσκος των κολλύβων. Εις δε τα μετά την είσοδον απολυτίκια, ψάλλεται εκ του βήματος υπό των ιερέων και το νεκρώσιμον Μνήσθητι Κύριε ως αγαθός του δούλου Σου· ψάλλεται δε τούτο προ των κοντακίων. Η δε κυρίως του μνημόσυνου ακολουθία έχει ούτω:

Μετά την οπισθάμβωνον ευχήν, εξέρχονται οι ιερείς μετά κηρίων ανημμένων και ίστανται πέριξ των κολλύβων λέγει δε ο αναγνώστης τον ψαλμόν Ο κατοικών εν βοήθεια του Υψίστου. Είτα ψάλλομεν το Αλληλούια τετράκις ανά τρίς, δίς μεν άνευ στίχων, δις δε μετά των στίχων Μακάριοι ους εξελέξω και Και το μνημόσυνον αυτών μεθ' ό το τροπάριον Ο βάθει σοφίας. Δόξα το τέλος, Και νυν, Σε και τείχος. Είτα αρχόμεθα ψάλλειν τους στίχους του αμώμου και εκ των τριών στάσεων, απαραλλάκτως ως προεγράφησαν εν τω εξοδιαστικώ των κοσμικών, και είτα τα νεκρώσιμα ευλογητάρια· μνημονεύει δε ο διάκονος, μετά την α' και την β' στάσιν, και μετά τα ευλογητάρια, λέγων Έτι και έτι κτλ. και ο ιερεύς Ότι συ ει η Ανάστασις. Ακολούθως χύμα το κάθισμα Ανάπαυσαν Σωτήρ ημών. Δόξα το τέλος, Και νυν, Ο εκ Παρθένου ανατείλας. Και ευθύς ψάλλομεν αργώς το κοντάκιον Μετά των αγίων. Είτα οι μακαρισμοί, εν οις και τα η' τροπάρια Ληστήν του παραδείσου και τα λοιπά. Μετά δε ταύτα ψάλλομεν το προκείμενον Μακαρία η οδός τρίς μετά του στίχου Προς σε Κύριε κεκράξομαι. Ο αναγνώστης τον απόστολον Ού θέλω υμάς αγνοείν, το αλληλουάριον, ο ιερεύς το ευαγγέλιον Είπεν ο Κύριος... ότι ο τον λόγον μου ακούων. Ο διάκονος Ελέησαν ημάς κτλ., ο πρωθιερεύς την ευχήν Ο Θεός των πνευμάτων, και την εκφώνησιν Ότι Συ ει η Ανάστασις. Είτα ψάλλουσιν οι ιερείς πέριξ των κολλύβων το Αιωνία η μνήμη εκ γ' εις ήχον πλ. δ'. Το αυτό επαναλαμβάνεται υπό του δεξιού χορού, και το αυτό υπό του αριστερού.

Είτα το Είη το όνομα Κυρίου εκ γ'. Δόξα και νυν, οι δύο ψαλμοί Ευλογήσω τον Κύριον, και Υψώσω Σε ο Θεός μου και η συνήθης της λειτουργίας απόλυσις. Μεθ' ην δίδοται το κατακλαστόν, και διανέμονται και τα κόλλυβα, εξ ων μεταλαμβάνομεν ευχόμενοι τω Θεώ αναπαύσαι την ψυχήν του μεταστάντος».

 

ἀρχικό: 02/07/2006
τρέχον: 14/02/2010
panayiotis@analogion.net